Fon Çeşitleri
“Kimi fon müziğiyle sahnesini güçlendirir, kimi fon perdeyle evini güzelleştirir. Kimileri ise memleketin imkânlarını kendine fon yapar…”
Hayır, hayır… Ekonomik bir yazı olmayacak bu yazı.
Zaten ne kadar yazarsak yazalım, ne kadar anlatırsak anlatalım, halk bir bıyığın altındaki bir çift dudaktan çıkan sözleri ciddiye alacak.
O zaman ben de madem öyle, halkın ilgisini başka fonlara çekeyim dedim.
Mesela Fon Müziği.
Kitap okurken, yemek yerken, derin derin düşünürken arka planda çalan sözsüz müzikler vardır ya, işte kendisi odur.
Ya da şöyle anlatayım; dizilerin en can alıcı noktalarında çalan, sahneye anlam katan müzikler…
Mesela La Casa de Papel’in, bir grup soyguncunun İspanya Kraliyet Darphanesi'ni ve Merkez Bankası'nı hedef aldığı dizide hafızalara kazınan “Bella Ciao”su…
Ya da Kurtlar Vadisi’nde yeraltı dünyasının ülkeye yön verme hevesiyle birbirini kırıp geçirdiği sahnelerde çalan “Cendere”…
Veyahut da liyakatsiz bürokratların talimatlarıyla müdahil olmaya çalıştığı Bir Ankara Polisiye Hikâyesini anlatan Behzat Ç.’de dinlediğimiz Pilli Bebek grubunun “Olsun” şarkısı…
Tabii bir de Fon Perde var.
Konuyla doğrudan bir ilgisi yok ama içerisinde “Fon” geçiyor sonuçta.
Hanımların söz konusu ev dekorasyonu olduğunda vazgeçemedikleri ilk beş unsurdan biri.
Koltuk “Fon” perdeye uymalı, halı “Fon” perdeye uymalı. Hatta ellerinden gelse koca bile “Fon” perdeye uymalı ya da “Fon” perde bütün bu bileşenlerle uyum sağlamalı!
Kısacası evin içerisini dışarıdan gizleyen, dekorasyonun en önemli unsurlarından biridir “Fon” perde.
O kadar önemlidir ki altın-döviz günlerinden önce yenilenebilir. Yenilenemiyorsa yıkanır, ütülenir ve zor da olsa o kornişlere inci gibi dizilir.
Bu arada hazır altın-döviz günü demişken…
Türk kadınının birikim yapma, ev ekonomisine katkı sunma azmine hayran olmamak elde değil.
Pazardan artırılanlarla, “Aman lazım olur.” diye saklananlarla, “Aman ya, bu kış da giyerim.” diye alınmayanlarla; dizi izlerken örülen çantalar, işlenen oyalarla yapılan birikimler…
Üç kuruşu harcamayayım da bir altın-döviz gününe gireyim diye yapılan hesaplar…
Kışın mutfağın yükü azalsın diye yazdan kurulan konserveler, kaynatılan reçeller, kurulan turşular…
Eee, kolay değil tabii bu memlekette asgari ücretle, memur maaşıyla, emekli aylığıyla o evi çekip çeviren kadın olmak.
Kolay değil ev hanımı olup bir de çocuk okutmak.
Senin çocuğun da haberlerde dinlediğimiz, gazetelerde okuduğumuz o meşhur birileri gibi şanslı değil ki oy verdiği partinin büyükşehir belediyesinden 85 bin dolar alıp yurt dışında okuyabilsin.
Senin çocuğun şanslı değil ki çocuk yaşta şirket kursun, gemi filolarının sahibi olsun.
Senin çocuğun şanslı değil ki bir bakanın haftada bir değiştirdiği özel kalem görevlilerinden biri olup KPSS’ye girmeden devlet memurluğuna atanabilsin.
Anacım, sen de şanslı değilsin ki bir koyduğun para on bin olsun; tam da düşecekken kulağına gelen bir fısıltıyla paracığını kurtarabilesin.
Şanslı değilsin işte kuzum…
Bizim hayalini kurarken bile harcamaya kıyamayacağımız kadar büyük paraları bir kalemde kazanabilenlerden değilsin.
İlahilerle gelip Vatan, Millet, Sakarya diyerek oturdukları koltuklarda ne Allah korkusu ne kul utanması taşımayanlardan da değilsin.
Canım kız kardeşim, konu yine nereden nereye geldi…
Neyse, senin bu hafta günün vardır yine.
Sahi, hangi renk “Fon” perde asacaksın salona?
Dünden kalan her şeyi, yarınlara kötülerden eleyerek taşıyabilme umuduyla…
Güncelleme:
07 Kasım 2026 01:46
