Eyüp Gençer

eyupgencer@kocaeligunes.com

Yazarın tüm yazıları

Unutulan Bir Kelimenin 30 Yıl Sonraki Sesi: Vefa

Bazen bir mesaj gelir ekranınıza. Çağın getirdiği o kaçınılmaz şüphecilikle yaklaşır, mesafenizi korursunuz. Çünkü dijital dünya, samimiyetten çok yanılsamalarla doludur. Ancak an gelir, o mesafeli duruşunuz tek bir cümleyle darmadağın olur: "Siz gazeteci Eyüp Gençer değil misiniz?"

"Buyurun, benim" dediğimde karşımdaki ses, zamanı 30 yıl geriye sarıverdi. Sesin sahibi Ayşe Örçen’di. Bundan tam otuz sene önce, henüz küçücük bir çocukken lösemi hastalığının o ağır gölgesi altında yaşam mücadelesi veren Ayşe... O dönemde hafızam beni yanıltmıyorsa İzmit İnkılap Ortaokulu’nun merhametli öğretmeni Türkan Akdil ona el uzatmış, ben de bir genç gazeteci olarak bu dayanışmayı haberleştirmiştim. "Lösemili Ayşe’ye Türkan hanım sahip çıktı" başlığıyla sayfaya düşen o haber, meğer üç on yıl boyunca bir insanın kalbinde en kıymetli emanet gibi saklanmış.

İnanmakta zorlanıp gazete kupürünü istediğimde, ekranıma düşen sararmış sayfa fotoğrafına uzun uzun baktım. Altında kendi imzam vardı. İnsan meslek hayatı boyunca binlerce habere imza atar; kelimeler akar gider, sayfalar baskıdan çıkıp arşivlerin tozlu raflarına kaldırılır. Ancak o gün bir kez daha anladım ki; doğru bir amaca değen, bir insanın yarasına merhem olan mürekkep asla kurumuyormuş.

Ayşe Hanım, yıllar sonra üşenmemiş, araştırmış, iz sürmüş ve sadece bir minnet ifadesi fısıldamak için bana ulaşmış. O sararmış kupüre bakarken, günümüzün telâşı içinde unuttuğumuz o yüce duygunun sıcaklığı kapladı içimi. Vefa... Ne kadar da kıymetli, ne kadar da az rastlanır bir erdemmiş meğer.

Gazetecilik sadece gündemi takip etmek, olayları aktarmak değilmiş; otuz yıl sonra bir insanın hayatına tebessümle dokunabildiğini görmekmiş. Bir öğretmenin merhameti, bir çocuğun yaşama tutunuşu ve benim o gün sayfaya düştüğüm birkaç paragraf... Bugün bana meslek hayatımın en anlamlı ödülünü verdi. Mürekkebin gücünü değil, insan kalbinin unutmazlığını hatırlatan Ayşe’ye ve o merhametli öğretmen Türkan Akdil’e selam olsun. Vefanın hâlâ var olduğunu bilmek, bugün bu klavyenin başına geçip bu satırları yazmak için en güzel sebepti.

Yorum yaz

Yorumu gönder

UYARI: Bu içeriğe yorum yazarak Topluluk Kuralları'nı kabul etmiş bulunuyor ve bu alana yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.