Kalpten Kalbe Yolculuk

09 Kasım 2026 09:51
.

Zihnin Sükûtu ve İçimizdeki Kuyu

Kıymetli Dost,

Yeni bir yolculuğun başında yollara selam olsun. Yolu açana, yola çağırana, yolda verdiklerine selam olsun.

Uzun bir zamandır elim kalemime gitmedi; kalemimin mürekkebi adeta kurumuştu. Kalemi her elime alışımda beyaz sayfalara sadece bakıp bakıp sükûta durdum. Yüreğimin dili suskun; kalbim bozuk bir saat gibi kâh çalıştı, kâh durdu. Gönlümde susuzluktan çatlamış toz taneciklerinden çöller oluştu. Ansızın hayat durdu, zaman durdu, kalp durdu... Dipsiz bir kuyunun içinde buldum kendimi; soğuk duvarlarında kayboldu sesim. Bir Yusuf yalnızlığında sabırla uzanacak bir el, bir ses bekledim.

Zaman tükeniyordu, ışık tükeniyordu; umut kırılmıştı gönlümün çağlayan heyecanında. İçimi saran karanlığa gömülmüş, sessizce kendimi seyrediyordum hayatın aynasında. Sessiz ve karanlık bir dünyanın zindanındaydım; dışarıdan hiçbir ses içeri sızmıyor, daha dün sesleriyle yankılanan duvarlar lal olmuştu. Oysa dünya dönüyor, insanlık bir zamanla yarışıyor, kendilerine yeni dünyalar kuruyordu. Zihnimin perdelerine asılı kaldı içimdeki ses: Hayat neden küsmüştü bana?

İçimde bir ışık, bir yol aradım. Umudun, tıpkı yanmakta olan kısık bir mum ışığının anbean sönmeye yüz tutması gibi tükenişini çaresizlik içinde seyrettim. Günbegün tükenen umudun aynasında mutsuz bir yüzle karşılaştım.

Dünya çok gürültülü bir âlem. Herkesin konuştuğu ama kimsenin birbirini gerçekten duymadığı, mesafelerin kısaldığı ama gönül bağlarının zayıfladığı bir çağın yaşandığı bir dünya. Oysa insanın insana verebileceği en güzel hediye; samimi bir bakış, hesapsız bir dinleyiş ve kalpten kopup gelen bir kelamdır.

Sonra bir ses yankılandı kalbimde... İrkildim.

Kıyama durdum elif gibi; kaleme mürekkep, lisana aşk diledim. Anladım ki insanın önce kendi kalbiyle helalleşmesi, kendi iç sesini duyması ve kendi karanlığıyla yüzleşmesi gerekirmiş.

Şimdi biliyorum ki bu yazıyı okuyan sen de belki şu an o kuyunun dibindesin. Sesin soğuk duvarlara çarpa çarpa geri dönüyor, kimse seni duymuyor sanıyorsun. Ama unutma; kuyunun dibi, gökyüzünü en berrak gördüğün yerdir. Yusuf'u kuyudan çıkaran, kuyuya düşüren iradeden başkası değildi.

Her susuş bir vazgeçiş değildir; bazen ruhun, söyleyecek yeni ve derin bir söz bulmak için kütüphanesine çekilmesidir. Kalem sustuğunda pınar kurumaz, sadece su diplere çekilir; sabırla vaktini ve toprağı çatlatacağı o anı bekler.

"Rızkın Peşinde Yolculuk" derken adımlarımızın tozunu, "Bir Damladaki Sır" ve insanın su ile olan yolculuğunda hayatın o küçücük mucizelerini aradık. Şimdi ise durağımız da pusulamız da bir: İnsanın insana, insanın kendi özüne giden o en kadim yolu... Kalpten kalbe yolculuk.

Gel dost, birlikte yol alalım; yollar bulalım, yol olalım...

Hayat bazen kar altında, bazen dolu; bazen yağmur, bazen fırtına; bazen sel, bazen zelzele ile sınar insanı. Eğer iraden güçlü, inanç zırhın sağlam ise ayakta kalmayı başarır; inatla hayatın zorluklarını yara yara yoluna devam edersin. İnancın güçlü değilse sonbahar yaprakları gibi rüzgârın fısıltısında bir o yana, bir bu yana savrulursun.

İnsan, hayatın bilinmeyen serüveninde bir yolcudur. Bu yolculuk uzun ve meşakkatlidir. Neyle karşılaşacağını bilmeden yol alır. Bazen yorulur, bir köşeye çekilir; bazen bilinmeyen bir bekleyişin yolunu aydınlatacak bir güneşin ışığını arar gözleri.

Hayat deli bir çağlayan, sel gibi önüne katarak sürükler insanı. Zaman gemisinden kurtulmuş, rüzgârla yarışan özgür yılkı atları gibi doludizgin akar güne, aya, yıllara doğru… İnsanın gurbete düştüğü dünya coğrafyasında hep bir arayışı olmuştur. Bulduklarıyla yetinmeyip daha fazlasına, en tepesine, en çoğuna göz dikerken yalnızlığın çölünde bulur kendini.

Hayatın hızı ve koşturmacası içinde insan; her şeye yetişebileceğini, her yükü taşıyabileceğini zanneder. Aklına güvenir, tecrübesine dayanır, planlarına yaslanır. Fakat öyle bir an gelir ki hayat bir duvar gibi dikilir karşısına. Birden şaşkınlığa bürünür ve kendini kullanılmış bir mendil gibi bir köşeye atılmış bulursun.

Bugün adına "Tükenmişlik Sendromu" denilen o ağır hal, aslında ruhun beden ve akla verdiği bir ihtardır. Zihin yorulur, hafıza bildiklerini unutur; düne kadar çözebildiğin meseleler birer dağ gibi üstüne çöker. Kalbin odaları daralır, göğsün sıkışır ve nefes almak dahi meşakkat haline gelir. İnsan, kalabalıklar içinde yapayalnız kaldığı kendi kuyusuna düşer.

O kuyu öyle bir yerdir ki:

  • Bütün unvanlar, başarılar ve tecrübeler kuyunun ağzında kalır.
  • Aklın kibirli sesi susar; insan ne kadar aciz ve muhtaç olduğunu idrak eder.
  • Dışarıdan medet umulan her el birer birer çekilir, geriye sadece yalın bir ruh kalır.

Fakat unutmamak gerekir ki ilahi inayet, insanın kendi imkân ve gücünün bittiği yerde başlar.

İnsan bildiklerini unuttuğunda, Hakikat ona bilmediklerini öğretmeye başlar. Zihin sustuğunda, kalbin tıkalı damarları açılır. Nefessiz kaldığını hissettiğin o an; aslında kendi sahte güçlerinden sıyrılıp esas Güç Sahibine teslim olma vaktidir. Yusuf’u kuyuya düşüren kardeşlerinin hasedi gibi görünse de onu oradan çıkarıp Mısır’a sultan eden ilahi takdirin ta kendisidir. Kuyudaki darlık, saraydaki genişliğin tohumudur.

Eğer bugün zihnin durmuş, kalbin daralmış ve kendini dipsiz bir kuyuda bulmuşsan çırpınmayı bırak. Kendi gücünle çıkmaya çalışma. Sükût et, içindeki o derin sessizliği dinle ve yönünü gökyüzüne çevir. Çaresizliğin en koyu olduğu an, mucizenin en yakın olduğu andır.

Kıymetli dost birbirimize merhem olma duası ve ümidiyle selamette kalın Bir sonraki yolculuğumuz için dualarınıza talibim

 

 

YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazarın tüm yazıları
X